معیار بزرگی، تربیت نسل آینده است نه استقرار قدرت

دکترخلیل علی محمدزاده در وبینار جانشین پروری

معیار بزرگی، تربیت نسل آینده است نه استقرار قدرت

در راستای ارتقای استانداردهای مدیریتی و تقویت پایداری سازمانی در محیط‌های آکادمیک، وبینار تخصصی با عنوان «رویکرد جانشین‌پروری در مدیریت دانشگاه» به میزبانی اداره کل فرهنگی و اجتماعی دانشگاه علوم پزشکی آزاد اسلامی تهران برگزار شد.

این نشست با سخنرانی جامع دکتر خلیل علی‌محمدزاده، استاد دانشگاه و عضو پیوسته فرهنگستان علوم پزشکی، به بررسی یکی از حیاتی‌ترین و در عین حال چالش‌برانگیزترین مباحث مدیریت استراتژیک، یعنی تربیت نسل بعدی مدیران و متخصصان پرداخت.

از انبارداری قدرت تا جنگل‌کاری اثر

دکتر علی‌محمدزاده سخنان خود را با روایتی نمادین از تضاد میان دو رویکرد در مدیریت آغاز کرد.
وی با به چالش کشیدن مفهوم سنتی موفقیت، میان مدیر «انباردار» و مدیر «جنگل‌کار» تمایزی بنیادین قائل شد.
به گفته وی، مدیر انباردار موفقیت را در «برترین بودن» و استقرار قدرت می‌بیند و بذرها را در انبان‌های تاریک ذخیره می‌کند، در حالی که مدیر جنگل‌کار، موفقیت را در «تربیت برترین‌ها» و استمرار اثر می‌جوید تا پس از او، جنگلی سرسبز از متخصصان بر جای بماند.

وی با تکیه بر مفاهیم وحیانی «تزکیه» و «تأصیل»، بر این نکته تأکید کرد که علم یک جریان است و هرگاه در یک فرد متوقف شود، به غبار غرور تبدیل می‌گردد، اما جاری شدن آن، میراثی ماندگار می‌سازد که در کالبد سازمان تپش خواهد داشت.

سواد تک‌نفره؛ ریسکی استراتژیک در سازمان

یکی از محورهای کلیدی و تکان‌دهنده این وبینار، اشاره این استاد دانشگاه به بحران خاموش تخصص‌های تک‌نفره در دانشگاه‌های علوم پزشکی بود.
وی هشدار داد که بازنشستگی یا جدایی یک استاد برجسته‌ای که جانشینی برای خود تربیت نکرده است، به معنای سوختن یک کتابخانه‌ی عظیم در آتش است.

وی تصریح کرد: جانشین‌پروری به معنای جایگزینی ساده‌ی یک فرد با فرد دیگر نیست، بلکه هدف آن انتقال سرمایه فکری است. ما در جراحی تنها تکنیک را نمی‌آموزیم، بلکه در تلاشیم تا “تفکر بالینی و شهود جراحی” را منتقل کنیم؛ چرا که این شهود است که باید جانشین داشته باشد، نه صرفاً مهارت‌های مکانیکی.

مدل عملیاتی چهارگانه برای تعالی سازمانی

ایشان برای خروج از فضای آرمانی و ورود به حوزه عملیات، مدل چهارگانه‌ای را برای جانشین‌پروری پیشنهاد داد:
– شناسایی پتانسیل‌های خام: جست‌وجوی اشتیاق و کنجکاوی به جای یافتن کپی‌های مشابه
– تفویض اختیار تدریجی: طی کردن مسیر مشاهده، همکاری و نظارت تا رسیدن به اعتماد کامل
– انتقال دانش ضمنی: انتقال هنرهای مدیریتی و بالینی از طریق همراهی و تجربه مشترک
۴. ایجاد فضای خطای مجاز: تبدیل مدیر از نقش سدّ راه به تسهیل‌گر برای حفظ جسارت علمی شاگردان

میراثی فراتر از مقالات و مدارک

در بخش پایانی این وبینار، دکتر علی‌محمدزاده با نگاهی به ترازوی ابدیت، معیارهای موفقیت در محیط دانشگاهی را بازتعریف کرد.
وی تأکید کرد که بزرگی یک استاد یا مدیر در دانشگاه علوم پزشکی، با تعداد مقالات چاپ شده یا عناوین مدیریتی سنجیده نمی‌شود، بلکه معیار واقعی، تعداد انسان‌های کمال‌یافته‌ای است که تحت تربیت او رشد کرده‌اند.

این نشست با این پیام به پایان رسید که والاترین افتخار یک مدیر، رسیدن به نقطه‌ای است که در آن، حضور فیزیکی او جای خود را به اثر جاری‌اش در شاگردان بدهد و از منِ مدیریتی به ما‌ی تربیتی دست یابد تا پلی برای عبور نسل‌های آینده به سوی قله‌های تعالی باشد.

۰۳ آبان ۱۴۰۵ | ۱۰:۴۹ کد : ۱۲۷۹۹